Η γυναίκα το 1847 και το 1890 !

Μέλη της ομάδας : Καραγιαννίδου Μυρτώ, Δαμιανίδου Ειρήνη, Μαντόπουλος Ανδρέας, Καραγεωργίου Βαλεντίνα, Ιονίδου Λίζα

 

Το αμάρτημα της μητρός μου … η υπόθεση

 
 

Αρχικά ο συγγραφέας μας παρουσιάζει τα κύρια πρόσωπα του έργου, την Αννιώ, τη μοναδική αδελφή που ο ίδιος γνωρίζει, η οποία είναι άρρωστη, και τη χήρα μητέρα  τους, η οποία είναι προσηλωμένη σ'αυτήν και παραμελεί τα τρία αγόρια της. Η αρρώστια της Αννιώς επιδεινώνεται και τελικά πεθαίνει και η μητέρα υιοθετεί μια  ψυχοκόρη, που τη μεγαλώνει με υπερβολική στοργή και την παντρεύει, για να υιοθετήσει στη συνέχεια ένα άλλο, πολύ μικρό κοριτσάκι, κάτι που προξενεί την έντονη αντίδραση των αγοριών.

Στις αντιδράσεις των γιών της, η μητέρα αποφασίζει να τους αποκαλύψει το τρομερό μυστικό της: Η εμμονή της με τις υιοθεσίες κοριτσιών οφείλεται σε ένα τραγικό γεγονός, για το οποίο νιώθει τύψεις εδώ και χρόνια.

 Οι ενοχές που τη βασάνιζαν ήταν επειδή η ίδια είχε καταπλακώσει, άθελά της, στον ύπνο της ένα από τα παιδιά της (το μοναδικό τότε κοριτσάκι της, που ήταν βρέφος) και οι υιοθεσίες είχαν ως στόχο την εξιλέωσή της και την αναπλήρωση του τραγικού κενού.

 

Σύγκριση με τη «μάνα» από την Αναφορά στο Γκρέκο

 

Παρ' όλο που η χρονολογία των δυο κειμένων διαφέρει (το αμάρτημα της μητρός μου 1847, αναφορά στον Γκρέκο 1890) η θέση της γυναίκας φαίνεται να είναι ακριβώς ίδια. Η κοινωνική κατατόπιση και ο κοινωνικός έλεγχος είναι ιδιαίτερα έντονος. Οι τυπικές κοινές γνώμες θέλουν τη γυναίκα σεμνή και συγκρατημένη. Γενικότερα κυριαρχούσε το πατριαρχικό πρότυπο οικογένειας και  η καταπίεση της γυναίκας ξεκινούσε απ' την παιδική της ηλικία. Η αγωγή της ήταν ιδιαίτερα αυστηρή, έτσι από μικρή ηλικία βρισκόταν σε ένα συνεχή περιορισμό και σε ένα αυστηρό έλεγχο συμπεριφοράς για την προφύλαξη του ονόματός τους.

Γενικότερα, η γυναίκα  εκείνη την εποχή όφειλε να κινείται στη σκιά του συζύγου της και να σέβεται την επιθυμία της κοινωνίας που ήθελε τη γυναίκα υποταγμένη στην αντρική παρουσία. Οι γυναίκες βρίσκονται αρχικά υπό τον απόλυτο έλεγχο του πατέρα τους, αλλά και της μητέρας τους, η οποία είχε την ευθύνη να διαμορφώσει ανάλογα τον χαρακτήρα τους, και στη συνέχεια περνούσαν στον έλεγχο του συζύγου τους, στο οποίο η κοινωνία αναγνώριζε πλήρη εξουσία στα μέλη της οικογένειάς του.